25 november 2011, 13.00 uur
Rijdende Melkontvangst / Tank- en Silovervoer, Fonger Osinga >> 24 november 2011, 11.00 uur
Logistiek / geconditioneerd-
en distributievervoer,
Bart Broeksteeg >> 23 november 2011, 10.00 uur
Autotransport, Steffen Thijs >> 22 november 2011, 07.15 uur
Afvalstoffenvervoer,
Willy van den Einden >> 21 november 2011, 15.00 uur
Sierteeltvervoer, Ralf Min >> 18 november 2011, 12.30 uur
Koerier, Aad Blijleven >> 17 november 2011, 06.30 uur
Verhuizen, Paul Eikelhof >> 16 november 2011, 06.30 uur
Exceptioneel Transport,
Gerry de Rooy >> 15 november 2011, 12.00 uur
Expeditie Intermodaal Transport,
Rene van Berkel >> 14 november 2011, 05.00 uur
Zeecontainer Vervoer,
Rien Koornstra >> 11 november 2011, 04.00 uur
Veevervoer, Pedro van Loon >> 10 november 2011, 09.00 uur
Introductieblog, Frank Vester >>

Frank Vester, boekenschrijver, rijdt twee weken mee met enthousiaste werknemers in de sector transport en logistiek. Hij neemt een kijkje achter de schermen van deze dynamische bedrijfstak en zoekt naar het unieke verhaal achter deze bevlogen logistiekelingen. Wil je meekijken? Lees dan dagelijks zijn Blog!

ZEECONTAINER VERVOER, Rien Koornstra

Maandag 14 november, 05.00 uur

Ik heb geleerd en steviger schoenen aangetrokken dan gisteren tijdens het varkenstransport. En ik kon een uur langer slapen en werd pas om vijf uur mijn bed uit gewekkerd. Nog altijd ernstig vroeg voor een (kinder)boekenschrijver. Zelfs in mijn tijd als commercieel directeur van een ICT-bedrijf draaide ik me rond dat tijdstip nog eens lekker om. Chauffeurs zijn er vroeg bij, dat heb ik inmiddels wel door. Respect. Rien komt aanrijden op de fiets. Om half zeven rijden we weg van het met camera’s bewaakte, omheinde vrachtwagenparkeerterrein in Barendrecht. “Een uitkomst. Het kost wat, maar sinds ik daar parkeer heb ik geen braakschade meer gehad.”

Rien Koornstra heeft er in 27 jaar tijd heel wat kilometers opzitten. Op zijn twintigste rolde hij het vak in en daar heeft hij geen moment spijt van gehad. Hij reed veel internationaal - het voormalige Oostblok en het zonniger zuiden - maar toen er kinderen kwamen zocht hij het wat dichter bij huis. Tegenwoordig rijdt hij voor de GTO Group, een logistieke dienstverlener die zich heeft gespecialiseerd in het beheersen van goederenstromen voor haar opdrachtgevers.

De bestemming deze ochtend? Utrecht. De lading? Een 20-voets container met onderdelen voor de auto-industrie. Zijn wagen is begrensd op 85 kilometer en dat bevalt hem prima. “Nooit boetes en makkelijk plannen.” Rien is een gezellige prater en laat zich niet gek maken. Het zal de leeftijd zijn, hij is van hetzelfde bouwjaar als ik.

Zonder files melden we ons binnen het uur in Utrecht en daar moeten we wachten want we staan voor acht uur op de planning. “Dat ben ik gewend, wachten is een vast onderdeel van mijn werk. Maar ik heb een hekel aan te laat komen. Natuurlijk is een zeecontainer soms weken onderweg dus kun je denken dat een kwartiertje later dan ook niets meer uitmaakt. Maar hier hangt een hele planning achter die ik kan frustreren door te laat te komen. Als dat het gevolg is van overmacht door extreme files en het rijtijdenbesluit dan is het niet anders. Maar ik kan mijn agenda zelf indelen dus ben ik op tijd. Hier in Utrecht staan we zoals gezegd gepland voor acht uur, dus drinken we maar een eerste bak koffie.

Rien programmeert zijn boordcomputer. “Die registreert al mijn uren, geeft orders door en maakt het mogelijk voor de mensen op de zaak om me voor mijn volgende rit te plannen. En de route wordt optimaal getoond, maar als je zoveel kilometers hebt gemaakt hoef je daar niet vaak meer op te kijken. Ik heb nog altijd mijn oude wegenkaarten in de auto. Ik betwijfel of de jonge garde nog wel weet hoe ze zo’n kaart moeten lezen.”

De goederen moeten ingeklaard worden en Rien overhandigt de bijbehorende documenten. Onder het toeziend oog van de ontvanger knipt hij met een joekel van een tang het zegel door en er wordt gelost. Jazeker, er wórdt gelost. “Dat is mooi toch? Ik stuur, haal en breng en koppel los, maar echt sjouwen is er niet bij. Wel wachten dus. Zeker bij de grotere terminals moet je soms veel geduld hebben, maar daar valt mee te leven,” zegt hij lachend.




Hij is enthousiast over het Nederlandse wegennet. “Het is goed dat ze steeds meer wegen verbreden en dergelijke. Wat de milieubeweging ook mag beweren, volgens mij is het schoner als we door kunnen rijden in plaats van allemaal met draaiende motoren stilstaan in de file. De verbreding van de A2 is toch een geweldige uitkomst, van vast nummer één in de dagelijkse file-toptien met stip gedaald. Spitsstroken werken ook, maar dan moeten ze die wel wat verder doortrekken dan daar bij Hardingxveld. Dat is nou net weer niks, als je er goed en wel op zit moet je er al weer af. De extra rijstroken die ze nu aanleggen bij Rotterdam zijn ook hoognodig. Met de dag zie je de vorderingen, dat vind ik prachtig om te zien. En dan die tunneldiscussie, knopen hakken en graven zou ik willen zeggen, want die tweede Maasvlakte moet ontsloten worden.”




Om half negen rijden we weg uit Utrecht en zonder enige vertraging - het is toch spitsuur zou je denken - melden we ons een klein uurtje later aan de poort van het containerdepot in de Waalhaven. Daar wordt de wagen ‘plat gemaakt’ door een enorme vorkheftruck. Plat maken? Zonder container rijden we verder. Langzaamaan raak ik thuis in het truckersjargon. Rien tikt alles in op zijn boordcomputer en krijgt de volgende rit door. “Dat is anders dan vroeger. Toen ging je veelal op pad met de papieren voor de hele dag, nu kan er veel flexibeler geschakeld worden. Mijn oplegger heeft een multifunctioneel containerchassis dus ik kan alle maten containers aan. Ik heb ook al mijn diploma’s om te rijden met gevaarlijke stoffen dus ze kunnen me eigenlijk op alles inzetten. Een buitenlandse rit gaat altijd in goed overleg. Toch pak ik die af en toe met plezier aan want het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Eigenlijk zijn die verre trips toch het leukste van alles. Bovendien rijd je dan meestal samen met een collega dus dan heb je gedurende de rit veel aanspraak. GTO is een mooi bedrijf en ik heb een mooi en afwisselend vak.”