25 november 2011, 13.00 uur
Rijdende Melkontvangst / Tank- en Silovervoer, Fonger Osinga >> 24 november 2011, 11.00 uur
Logistiek / geconditioneerd-
en distributievervoer,
Bart Broeksteeg >> 23 november 2011, 10.00 uur
Autotransport, Steffen Thijs >> 22 november 2011, 07.15 uur
Afvalstoffenvervoer,
Willy van den Einden >> 21 november 2011, 15.00 uur
Sierteeltvervoer, Ralf Min >> 18 november 2011, 12.30 uur
Koerier, Aad Blijleven >> 17 november 2011, 06.30 uur
Verhuizen, Paul Eikelhof >> 16 november 2011, 06.30 uur
Exceptioneel Transport,
Gerry de Rooy >> 15 november 2011, 12.00 uur
Expeditie Intermodaal Transport,
Rene van Berkel >> 14 november 2011, 05.00 uur
Zeecontainer Vervoer,
Rien Koornstra >> 11 november 2011, 04.00 uur
Veevervoer, Pedro van Loon >> 10 november 2011, 09.00 uur
Introductieblog, Frank Vester >>

Frank Vester, boekenschrijver, rijdt twee weken mee met enthousiaste werknemers in de sector transport en logistiek. Hij neemt een kijkje achter de schermen van deze dynamische bedrijfstak en zoekt naar het unieke verhaal achter deze bevlogen logistiekelingen. Wil je meekijken? Lees dan dagelijks zijn Blog!

VERHUIZEN, Paul Eikelhof, Tjibbe Meijen en Werner Koopmans

Donderdag 17 november 2011, 06.30 uur

Vandaag ga ik op pad met een verhuisploeg van Apollo Verhuizingen. Om kwart over zeven heb ik afgesproken in Amsterdam. Dat betekent dat ik vroeg moet vertrekken vanuit Dinteloord, want maandagochtend staat garant voor file. Niks van dat al, om half zeven meld ik me via de intercom, Tjibbe, de zoon van directeur en oprichter Meindert Meijen, begroet me allerhartelijkst met een aangelijnde herder. De bedrijfshond, zo word me uitgelegd. We moeten nog even wennen aan elkaar.




Enkele wagens rijden al weg, onze ploeg drinkt eerst koffie. Paul Eikelhof (64) heeft altijd zijn eigen verhuisbedrijf gehad, sinds januari 2010 maakt hij onderdeel uit van het Amsterdamse Apollo Verhuizingen. Aan zijn pensioen wil hij nog niet denken. “Mijn ervaring wordt hier gewaardeerd en die jonge gasten kunnen nog wel wat van mij leren. Maar bovenal is het gewoon een geweldig mooi vak. Geen dag is hetzelfde.” De verhuisploeg vandaag bestaat verder uit Tjibbe Meijen en Werner Koopmans.

“Apollo kent verschillende takken van sport,“ vertelt Tjibbe. “Op particuliere verhuizingen kun je niet klakkeloos iedereen inzetten, dat is een vak apart. Mensen verhuizen niet vaak en zijn soms best wat gespannen. Begrijpelijk. Er gaan vreemden slepen met je waardevolle spullen. Aan ons om ze gelijk het gevoel te geven dat alles goed gaat komen. Dat aan het eind van de dag alles geregeld is en onbeschadigd op zijn nieuwe plek staat.” De hond en ik zijn inmiddels vrienden, toch bewaar ik enige afstand want ik ben niet zo´n held. Ik kijk toe hoe verrijdbare rekken, hondjes en ‘schilderijkisten’ ingeladen worden. Er is vooraf op locatie geïnventariseerd. De juiste hulpmiddelen moeten maken dat er niet onnodig zwaar gesjouwd hoeft te worden.

Met zijn vieren in de cabine, mijn benen zijn gewoonweg te lang dus echt gemakkelijk zit ik niet. Gelukkig hoeven we niet ver. Er wordt wat gedold bij het programmeren van het navigatiesysteem. Dat ding hebben ze helemaal niet nodig, naar later blijkt. Het is druk in de stad, vooral met moeders die hun kinderen op de fiets naar school brengen. Sommige moeders vertrouwen te zeer op de dodehoekspiegel, levensgevaarlijk. Werner weet het en rijdt uiterst voorzichtig. Hij toont me wat je allemaal kunt zien, maar ook hoe mensen er maar blind op vertrouwen dat chauffeurs toch wel opletten. Je moet er niet aan denken hoe het fout kan gaan. Werner parkeert, waarbij er gekeken wordt dat het overige verkeer goed kan passeren. Belangrijk, want we staan hier nog wel een tijdje. Het betekent wel dat ze telkens dertig meter extra zullen moeten lopen. We staan nog maar nauwelijks stil of een ongeduldige moeder op de fiets met kinderen in zitjes voor- en achterop stuurt over de laadklep om linksaf te slaan. Gelukkig gaat het goed, beter had ze twee tellen kunnen wachten want voor hetzelfde geld gaat ze onderuit. “Mensen hebben altijd haast,” reageert Paul. ”Dat was 47 jaar geleden niet anders. Al hebben we alle peperdure vergunningen geregeld om te lossen op een gracht of wat ook, dan nog staan ze te toeteren en te foeteren. Ze kunnen beter uitstappen en even een handje helpen, des te sneller zijn we weer weg.” Ik moet graven in mijn herinneringen. Ik wind me niet snel op in het verkeer, maar tien minuten lang stilstaan op een gracht achter een lossende vrachtwagen lijkt al snel een uur… Ik weet dat je er niets mee opschiet maar toch. Een lekker muziekje wil meestal wel helpen.


Tientallen verhuisdozen gaan in rap tempo van hand tot hand. Het koffiezetapparaat zit al ingepakt dus een verse kop koffie zit er helaas niet in. Behendig worden zelfs de zwaarste en op het oog onhandelbare stukken de trap op getild. Er wordt niet gevloekt, gezeurd of gekreund, hier is een ingespeeld team aan het werk dat exact in kan schatten hoe iets aan te pakken. Het is welhaast ongelooflijk. Ook die stukken waarvan ik zeker weet dat het ze niet gaat lukken, die waarvan ik voorzie dat ze moeten gaan sleutelen, binnen een mum van tijd zijn ze boven. Werner en Tjibbe plaatsen alles op de laadklep, Paul ruimt de verhuiswagen in, sleept met dekens en sjort alles vast. Om 08.15 uur zijn ze begonnen, in drie uur tijd is het hele huis leeg. Een boterham in de auto en anderhalve kilometer verderop wordt alles weer ingehuisd. Daarbij wordt gebruik gemaakt van de verhuislift, die als bouwpakket onder de wagen hangt. De piano wordt gewoon getild, wel met enig steunen, maar toch met ogenschijnlijk gemak. “Wij zijn geen bodybuilders, het is een kwestie van tiltechniek,” legt Werner uit. “Deze bewoners hebben ook heel netjes ingepakt. Soms zijn er mensen die een doos vullen met de complete boekenkast. Dat kost je je rug en ik wil nog wel een tijdje mee. Hier is geen enkele doos te zwaar, keurig.” De bewoner neemt het compliment dankbaar in ontvangst. Het koffiezetapparaat is boven water en ook daar maakt hij vrienden mee. Hij kijkt bewonderend toe en spreekt zijn tevredenheid uit: “Dat is compleet ontzorgen. Natuurlijk kost het wat, maar als ik zelf zou sjouwen en één lamp laat vallen dan ben ik duurder uit. Dit soort werk moet je overlaten aan professionals.” Ik ben het van harte met hem eens.