25 november 2011, 13.00 uur
Rijdende Melkontvangst / Tank- en Silovervoer, Fonger Osinga >> 24 november 2011, 11.00 uur
Logistiek / geconditioneerd-
en distributievervoer,
Bart Broeksteeg >> 23 november 2011, 10.00 uur
Autotransport, Steffen Thijs >> 22 november 2011, 07.15 uur
Afvalstoffenvervoer,
Willy van den Einden >> 21 november 2011, 15.00 uur
Sierteeltvervoer, Ralf Min >> 18 november 2011, 12.30 uur
Koerier, Aad Blijleven >> 17 november 2011, 06.30 uur
Verhuizen, Paul Eikelhof >> 16 november 2011, 06.30 uur
Exceptioneel Transport,
Gerry de Rooy >> 15 november 2011, 12.00 uur
Expeditie Intermodaal Transport,
Rene van Berkel >> 14 november 2011, 05.00 uur
Zeecontainer Vervoer,
Rien Koornstra >> 11 november 2011, 04.00 uur
Veevervoer, Pedro van Loon >> 10 november 2011, 09.00 uur
Introductieblog, Frank Vester >>

Frank Vester, boekenschrijver, rijdt twee weken mee met enthousiaste werknemers in de sector transport en logistiek. Hij neemt een kijkje achter de schermen van deze dynamische bedrijfstak en zoekt naar het unieke verhaal achter deze bevlogen logistiekelingen. Wil je meekijken? Lees dan dagelijks zijn Blog!

VEEVERVOER, Pedro van Loon

Vrijdag 11 november 2011, 04.00 uur

Het was een vroegertje voor mij, de wekker stond op 04.00 uur. Toen ik het vertelde aan Pedro - om de afspraak voor deze ochtend te bevestigen - moest hij lachen. “Dat zijn de ideale tijden om op te staan,” zo verzekerde hij mij. “Geen last van files, helemaal niks.” Dat klopte inderdaad, al viel het me op dat er deze ochtend toch behoorlijk wat verkeer op de weg was. Vrachtverkeer, inderdaad.

Pedro van Loon is chauffeur bij Van Loon Veetransporten uit het Brabantse Wintelre. Zijn opa is het familiebedrijf in de dertiger jaren gestart, zijn vader en oom hebben het verder uitgebouwd en op termijn hoopt Pedro het over te nemen. “Maar ik wil blijven sturen, dat is mijn echte passie,” ik kan me er nog geen voorstelling van maken.

Om 06.00 uur hebben we afgesproken en ik ben uiteraard te vroeg. Ik parkeer alvast, loop een frisse neus en probeer de opgeschrikte overbuurvrouw te overtuigen van mijn goede bedoelingen. Pedro draait op het afgesproken tijdstip het erf op van de varkensmesterij in Oirschot. Een stevige handdruk en aan het werk. Hij dan, want daar waar ik dacht dat we even gingen laden en dan lekker een eind gingen rijden, moet hij echt aan de bak. Het vereist de nodige stuurmanskunst met de grote aanhanger, maar dat is hem wel toevertrouwd. De laadklep sluit exact aan op de stal en nadat de brandschone, beweegbare dekken zijn voorzien van een laag fris zaagsel kan het inladen beginnen. Varkens onderweg, een zielig verhaal, zo denk ik (en met mij velen). De dieren reageren opvallend rustig terwijl hij de mestvarkens inlaadt. Twee uur aan één stuk, met slechte één kop koffie tussendoor.


Ik heb niet mijn netste schoenen aangetrokken, maar toch. Bergschoenen waren hier op zijn plek geweest. En een warmere jas. Pedro merkt op dat we geluk hebben dat het niet regent. “Dan is het pas koud,” oftewel ik moet me niet aanstellen. In porties van negen worden de varkens aan boord gebracht, 36 per laag in vier afgeschermde compartimenten, 216 stuks per transport. Dat is een aanzienlijk aantal, maar zelfs ik als leek kan zien dat er meer dieren in passen. Pedro legt me uit dat het aantal dieren gebaseerd is op het aantal kilo’s per vierkante meter laadoppervlak. Dat vraagt een juist inschattingsvermogen, want een boer heeft geen weegbrug. “Dat is vooral een kwestie van ervaring,” aldus Pedro, die staat te zweten in zijn blauwe werkoverall (ik krabbel wat op papier en sta te kleumen van de kou).

“Ons pa moest ze vroeger zelf in de wagen tillen, dan wist je wel hoeveel je laadde. Je gaat altijd wat voorzichtig te werk want als je bij een controle ook maar net iets te zwaar bent word je als dierenbeul behandeld. Grote onzin. Dierenwelzijn staat juist bij ons type chauffeurs hoog in het vaandel.” Daar waar ik altijd dacht dat meer ruimte tijdens het transport beter voor de dieren zou zijn, legt hij me uit dat de dieren natuurlijk voldoende ruimte moeten hebben, maar dat teveel ruimte ook niet goed is. “Dan staan ze niet stevig en heb je een vergrote kans op ongelukken.” De varkens kijken nieuwsgierig rond en van stress is zeker geen sprake. “Dat heb je zelf in de hand. Je moet niet overdreven roepen of tikken uitdelen. Een klap op de billen is veelal meer dan voldoende. Dan gaan de dieren rustig aan boord. En zonder stress bij de dieren rijd je zelf ook een stuk relaxter.”




Om acht uur rijden we - eindelijk dan toch in die warme cabine - volgens planning weg richting Boxtel. Dichtbij huis dit keer, maar bij voorkeur doet hij de internationale ritten. “Het is jammer dat wetgeving omtrent veevervoer niet altijd in de pas loopt met het rijtijdenbesluit. Met twee chauffeurs op een wagen mag je maximaal twintig uur aaneen rijden, terwijl je met de dieren maximaal 24 uur mag rijden. Daarmee dreig je weleens klem te lopen. Rijd je langer dan ben je welhaast een crimineel, terwijl werknemers in het bedrijfsleven een vette bonus krijgen als ze overwerken.”

Pedro stuurt behendig en rustig. “In Nederland hebben we er een handje van om overal rotondes en verkeersdrempels aan te leggen. Heel logisch en goed voor de verkeersveiligheid. Het betekent wel dat wij daar uiterst voorzichtig overheen moeten rijden - wij rijden immers niet met dozen maar met levende dieren - en dat levert boze blikken op van medeweggebruikers. Het is niet anders. Ik kan me op mijn beurt weer ergeren aan mensen die op een rotonde geen richting aangeven.”

Het wagenpark - Van Loon heeft vijf combinaties - voldoet aan alle hedendaagse eisen. De laadruimte is voorzien van drinknippels voor de varkens die ze opvallend eenvoudig weten te vinden. Vanuit de cabine kan de temperatuur in het laadruim worden gecontroleerd en eventueel kan er extra geventileerd worden. De meest recent aangeschafte wagen rijdt half op diesel en half op gas. Pedro: “Bij wijze van experiment, om te kijken wat dat voor brandstofbesparing oplevert en natuurlijk omdat het maakt dat we nog schoner gaan rijden. Dat is toch de toekomst.”

De rit duurt niet langer dan een kleine twintig minuten en het lossen gaat beduidend sneller dan het laden. Toch kost het de nodige tijd omdat er meerdere controles en een papierstroom achteraan komen. “Hygiëne is enorm belangrijk in onze sector om dierziektes te voorkomen. Daarom worden na iedere rit de wagens compleet gereinigd en gedesinfecteerd.” Pedro krijgt spontaan hulp, het blijkt een stagiaire van het ROC Eindhoven die deze dag op een andere wagen van Van Loon meerijdt. Sinds jaren is Van Loon een erkend leerbedrijf. “Het is leuk om die jonge mensen op sleeptouw te nemen en die liefde voor het vak over te brengen. En nu op naar het volgende adres, want we vervoeren maar liefst zo’n zesduizend mestvarkens per week.” Ik ga thuis op zoek naar mijn bergschoenen.