25 november 2011, 13.00 uur
Rijdende Melkontvangst / Tank- en Silovervoer, Fonger Osinga >> 24 november 2011, 11.00 uur
Logistiek / geconditioneerd-
en distributievervoer,
Bart Broeksteeg >> 23 november 2011, 10.00 uur
Autotransport, Steffen Thijs >> 22 november 2011, 07.15 uur
Afvalstoffenvervoer,
Willy van den Einden >> 21 november 2011, 15.00 uur
Sierteeltvervoer, Ralf Min >> 18 november 2011, 12.30 uur
Koerier, Aad Blijleven >> 17 november 2011, 06.30 uur
Verhuizen, Paul Eikelhof >> 16 november 2011, 06.30 uur
Exceptioneel Transport,
Gerry de Rooy >> 15 november 2011, 12.00 uur
Expeditie Intermodaal Transport,
Rene van Berkel >> 14 november 2011, 05.00 uur
Zeecontainer Vervoer,
Rien Koornstra >> 11 november 2011, 04.00 uur
Veevervoer, Pedro van Loon >> 10 november 2011, 09.00 uur
Introductieblog, Frank Vester >>

Frank Vester, boekenschrijver, rijdt twee weken mee met enthousiaste werknemers in de sector transport en logistiek. Hij neemt een kijkje achter de schermen van deze dynamische bedrijfstak en zoekt naar het unieke verhaal achter deze bevlogen logistiekelingen. Wil je meekijken? Lees dan dagelijks zijn Blog!

EXCEPTIONEEL TRANSPORT, Gerry de Rooy

Woensdag 16 november 2011, 06.30 uur

Ik heb afgesproken op de parkeerplaats van een wegrestaurant in Zevenbergschenhoek. ‘s Nachts staat het hier blijkbaar afgeladen vol met truckers die hier overnachten, overdag is het voor mij lastig parkeren omdat er zoveel ruimte is. Deze ochtend kon ik uitslapen, gewoon lekker tot half zeven zoals ik het eigenlijk gewend ben. Ook Gerry de Rooy, de chauffeur waarmee ik vandaag op pad ga, kon deze ochtend wat later op. Hij had gisteravond al geladen en moest eerst lossen in zijn eigen woonplaats Best.

Afwijkend, groter of zwaarder dan standaard vraagt om speciaal vervoer. Gerry de Rooy van Gerdinand van Dieren Transport heeft deze ochtend in alle vroegte eerst betonvlechtwerk gelost in Best, daarna heipalen geladen in Son en Breugel en rijdt dan met mij in de cabine naar Hoek van Holland. De vrachtwagenstrook over de Van Brienenoordbrug maakt dat we gewoon door kunnen rijden, ondanks het opstoppende personenverkeer.

Gerry: “Van die speciale vrachtwagenstroken mogen ze er meer aanleggen. Dat rijdt echt lekker door.“ Helemaal waar en daar heeft ook het personenvervoer profijt van. Ik begrijp nu wel de kritiek van Gerry op die automobilisten die nog even snel links inhalen om op het laatste moment twee banen op te schuiven om alsnog uit te voegen. Hij heeft een vooruitziende blik, hij kan ze me vooraf aanwijzen. Maak ik mezelf ook weleens schuldig aan. Niet meer doen dus.


Fijne kerel met het hart op de goede plek. En je hoeft ook niet elk woord uit hem te trekken dus van lastige stiltes is geen sprake. Net als de chauffeurs die ik tijdens de vorige ritten heb leren kennen is ook Gerry geboren voor het vak. “Dit is helemaal zijn ding,” zo vertelt hij me. “Maar je moet niet te beroerd zijn om hard te werken. Met een negen-tot-vijfmentaliteit kom je er niet.” Regelmatig rijdt hij voor dag en dauw weg en lost in alle vroegte op een verlaten bouwplaats in het pikkedonker. “Da’s makkelijk, dan win je veel tijd. Het snelste los ik toch echt zelf en zo vroeg hoef je met niemand rekening te houden en staan er ook geen andere auto’s in de weg.” Ik snap wat Gerry bedoeld, want ook hier in Hoek van Holland wordt hij opgehouden door enkele meubelleveranciers die in de nieuwbouwwijk de bankstellen bezorgen. Opwinden heeft geen zin, een vriendelijk praatje maakt de weg vrij.

Die Gerry is trots op wat ie doet en gelijk heeft ie. En wat een geweldige wagen rijdt ie. Ik heb niets met auto’s, maar zelfs ik zie dat dit bijzonder is. Echt alles zit erop en eraan. Voor maximale veiligheid is de auto uitgerust met zwaailichten en uitschuifbare breedteborden met verlichting. En die zelfsturende achterassen zijn geweldig. Maar dan nog, ik heb al moeite met een aanhanger dus dit is echt specialistisch vakwerk. Toch, zo verzekert Gerry mij, zou zelfs ik het kunnen leren.

De kraan heeft een uitschuifbare arm en een krachtige knijper. Heipalen met een gewicht van meer dan 1.000 kilo per stuk, tilt ie met een soepele beweging op zijn plek. Die Gerry is behalve chauffeur ook kraanmachinist en wegwerker. En hij is een echte familieman, al moet het thuisfront regelmatig zonder hem aan tafel, zo geeft hij aan. “Maar als ik op een zaterdag moet rijden, gaat mijn zoontje Lars maar wat graag mee. Dat deed ik als kleine jongen ook met mijn pa. Dat is quality time.”

Voordat we vertrekken van de bouwplaats loopt Gerry een rondje om zijn combinatie voor visuele controle. “je rijdt vrijwel altijd op plaatsen waar de ondergrond (nog) niet optimaal is. Hoe goed je ook kunt sturen, het materiaal krijgt heel wat te verduren.” Dat achteruitsteken was een behoorlijk staaltje stuurmanskunst. Alles is te leren? Vast wel, maar je moet er ook aanleg voor hebben!

Zijn baas (maar vooral ook collega, zo benadrukt Gerry me) Gerdinand meldt zich telefonisch. Een spoedklus; vangrails ophalen in Hazeldonk en dan lossen bij de Brug van Ewijk. “Ik zet altijd ruim voordat ik het uitvoegvak voor het werkverkeer opga mijn zwaailichten en alles aan, maar dan nog word ik blind gevolgd en staan er plots enkele automobilisten bij mij in het werkvak. Afstand houden en tijdig invoegen, maakt het voor iedereen een stuk makkelijker en veiliger.” Per abuis het werkvak inrijden zal mij nooit overkomen, neem ik me stellig voor. Dat zijn zomaar twee goede voornemens op één dag. Ik signeer een exemplaar van Jabbe en schudt hem de hand. Of hij het zelf zal lezen, kan hij me niet beloven (“te druk met van alles en nog wat”), maar zijn vrouw is een lettervreter…