25 november 2011, 13.00 uur
Rijdende Melkontvangst / Tank- en Silovervoer, Fonger Osinga >> 24 november 2011, 11.00 uur
Logistiek / geconditioneerd-
en distributievervoer,
Bart Broeksteeg >> 23 november 2011, 10.00 uur
Autotransport, Steffen Thijs >> 22 november 2011, 07.15 uur
Afvalstoffenvervoer,
Willy van den Einden >> 21 november 2011, 15.00 uur
Sierteeltvervoer, Ralf Min >> 18 november 2011, 12.30 uur
Koerier, Aad Blijleven >> 17 november 2011, 06.30 uur
Verhuizen, Paul Eikelhof >> 16 november 2011, 06.30 uur
Exceptioneel Transport,
Gerry de Rooy >> 15 november 2011, 12.00 uur
Expeditie Intermodaal Transport,
Rene van Berkel >> 14 november 2011, 05.00 uur
Zeecontainer Vervoer,
Rien Koornstra >> 11 november 2011, 04.00 uur
Veevervoer, Pedro van Loon >> 10 november 2011, 09.00 uur
Introductieblog, Frank Vester >>

Frank Vester, boekenschrijver, rijdt twee weken mee met enthousiaste werknemers in de sector transport en logistiek. Hij neemt een kijkje achter de schermen van deze dynamische bedrijfstak en zoekt naar het unieke verhaal achter deze bevlogen logistiekelingen. Wil je meekijken? Lees dan dagelijks zijn Blog!

AUTOTRANSPORT, Steffen Thijs

Woensdag 23 november 2011, 10.00 uur

Vanuit Dinteloord is het drie kwartier sturen naar Vuren. Daar heb ik om 10.00 uur afgesproken. Ik heb inmiddels wel door dat chauffeurs een hekel hebben aan mensen die onnodig te laat komen en wat dat betreft kan ik ze de hand schudden. Steffen staat al te wachten, maar dat ligt niet aan mij want ik ben (uiteraard, zo durf ik welhaast te zeggen) gewoon keurig op tijd.




Op zijn achttiende haalde Steffen Thijs zijn vrachtwagenrijbewijs. Hij heeft de eerste veertien jaar zo’n beetje van alles en nog wat gereden, maar zijn hart ligt bij het internationale autotransport. Sinds zes jaar rijdt hij voor Koopman Autotransport, de grootste autovervoerder van Nederland.

Steffen heeft overnacht in zijn cabine in de buurt van Amersfoort, deze ochtend heeft hij al geladen en gelost. Het is een aardige vent met een goede babbel én een uitgesproken mening. Hij eet een appel. Gezond, denk ik, maar later biecht hij zijn zonden op. “Ik vind alles lekker en lust wel een sigaartje op zijn tijd.” Ik word hartelijk bedankt voor het feit dat hij dankzij mij een week lang niet over de grens is geweest. Dat is een straf voor hem, want hij doet niets liever. Internationaal rijden is zijn lust en zijn leven, het ultieme gevoel van vrijheid, voor zover dat tegenwoordig nog zo is.

We zijn onderweg naar voor mij bekend terrein, het Rotterdam Car Centre van Broekman Group. Vijftien jaar lang was ik hun vaste ICT-leverancier en sinds vier jaar produceer ik veel van hun teksten. Vorig jaar heb ik een prachtig 50-jarigjubileumboek voor ze mogen maken, maar nog nooit reed ik het terrein op aan boord van een autotransporter.

We melden ons om 11.00 uur aan de poort bij het RCC in Rozenburg, waar duizenden auto’s geparkeerd staan. Koopman verzorgt de directe distributie van meer dan 20 automerken naar dealers in Noordwest-Europa. Steffen: “Niet iedereen is geschikt voor dit werk. Je hebt dure lading, daar moet je uiterst zorgvuldig mee omgaan. Je moet defensief kunnen rijden en je moet kunnen puzzelen. Zeven auto’s lukt iedereen, acht stuks is een stuk lastiger en negen stuks is een kunst. Voordat je bij Koopman aan de slag kunt, word je uitgebreid gescreend, zelfs mijn partner was bij het 2e sollicitatiegesprek uitgenodigd. Als je bij Koopman Autotransport in dienst komt volgt eerst een training van een week of acht en dan pas mag je zelfstandig gaan rijden. Zeker wanneer de eindbestemming verder weg is, loont het om een extra auto te laden.” De opleggers zijn uitgerust met beweegbare dekken met eigen vindingen waardoor ruimte én hoogte bespaard wordt. “De ideeën die wij als chauffeurs aandragen, worden daarin verwerkt en dat maakt dat we de concurrentie telkens een paar stappen voor blijven. Koopman is een goede werkgever, en de zondag is een principiële rustdag.” Mooi, in deze 24-uurseconomie, zo bedenk ik.


Hij maakt zijn eigen laadplan en zoekt de auto’s op het immense terrein, controleert op zichtschade en rijdt ze met groot gemak voor- of achteruit op zijn oplegger. “Laden is een vak, je hebt een hoop bedrijven die hun vak niet echt verstaan. Dat is slecht voor het imago van onze sector, stelt Steffen, klanten mogen kwaliteit best (meer) waarderen. Hij zet zijn peilstok naast een buitenlandse oplegger en schudt meewarig het hoofd. Ik zou het niet kunnen, maar zie wel dat sommige combinaties, ook voor de lange afstand, uiterst ruim beladen worden. Daar moet meer op passen, terwijl nu alles al uitsteekt. Steffen wijst: “Kijk, die rijdt gegarandeerd schade. Die draai is onmogelijk te maken. Nederland is een kenniseconomie, het is doodzonde dat de kwaliteit van Nederlandse chauffeurs niet door iedereen gewaardeerd wordt.”

Internationaal rijden is voor hem vrijheid. Verre ritten daar kan hij van genieten. “We rijden niet al te hard en vanuit de cabine heb je een geweldig mooi uitzicht. Dan is het heerlijk om door de bergen te rijden. Helaas kom je nog maar zelden Nederlandse collega’s tegen in het buitenland. Vroeger kon je ‘Langs de Lijn’ luisteren via de Wereldomroep, maar dat is niet meer. En straks stoppen ze er voor ons helemaal mee en daarmee mis je toch de band met Nederland.” Het is geen klaagzang, maar ik snap heel goed wat hij bedoelt. “Kon je vroeger met je raam open slapen, nu moet alles op slot. Ik heb een ingebouwde kluis en een gasmelder.” Hij houdt een pleidooi voor de aanleg van meer parkeerplaatsen, zowel in binnen- als buitenland. “Die digitale tachograaf registreert alles. Als je een keer drie minuten langer rijdt om een beveiligde parkeerplaats te bereiken, kun je weken later in het buitenland genadeloos gestraft worden voor een rijtijdenovertreding. In het buitenland zien ze Nederlanders echt als melkkoeien.”

Het was een enorm gepuzzel. Met passen en meten, wordt de meeste tijd versleten. “Schadevrij laden, schadevrij rijden en schadevrij lossen, daar draait het om. Laden en lossen heb ik zelf in de hand, maar ik heb soms te maken met laaghangende takken. Die kunnen schade veroorzaken op de auto’s, dus het zou fijn zijn als op toegangswegen naar autodealers beter gesnoeid werd.”

Chauffeur is een zittend beroep? Voor Steffen zeker niet. Ik dacht dat varkens laden zwaar werk was, maar dit was een paar uur aaneen klimmen, klauteren en puzzelen. “Het is dit keer een hele ‘dikke’ lading.” Het is welhaast millimeterwerk, met een tiental hendels kantelt hij de dekken en alles schuift en past naadloos in elkaar. Uitgebreid worden de auto’s gezekerd. Nog een keer loopt hij met de peilstok alles na. Hij levert de RFID-tags in, maakt zijn papieren in orde en programmeert zijn boordcomputer. Vandaag rijdt hij nog naar Duitsland zodat hij ’s morgensvroeg direct de eerste auto’s kan lossen. Meer dan 1.500 stuks en ruim 140.000 kilometer per jaar. Hij rijdt een stukje om zodat hij mij weer af kan zetten in Vuren. Hij is een lezer dus ik signeer met graagte een Jabbe. Bij een viaduct dat een hoogte aangeeft van 4,10 meter trek ik ongemerkt mijn hoofd in.