25 november 2011, 13.00 uur
Rijdende Melkontvangst / Tank- en Silovervoer, Fonger Osinga >> 24 november 2011, 11.00 uur
Logistiek / geconditioneerd-
en distributievervoer,
Bart Broeksteeg >> 23 november 2011, 10.00 uur
Autotransport, Steffen Thijs >> 22 november 2011, 07.15 uur
Afvalstoffenvervoer,
Willy van den Einden >> 21 november 2011, 15.00 uur
Sierteeltvervoer, Ralf Min >> 18 november 2011, 12.30 uur
Koerier, Aad Blijleven >> 17 november 2011, 06.30 uur
Verhuizen, Paul Eikelhof >> 16 november 2011, 06.30 uur
Exceptioneel Transport,
Gerry de Rooy >> 15 november 2011, 12.00 uur
Expeditie Intermodaal Transport,
Rene van Berkel >> 14 november 2011, 05.00 uur
Zeecontainer Vervoer,
Rien Koornstra >> 11 november 2011, 04.00 uur
Veevervoer, Pedro van Loon >> 10 november 2011, 09.00 uur
Introductieblog, Frank Vester >>

Frank Vester, boekenschrijver, rijdt twee weken mee met enthousiaste werknemers in de sector transport en logistiek. Hij neemt een kijkje achter de schermen van deze dynamische bedrijfstak en zoekt naar het unieke verhaal achter deze bevlogen logistiekelingen. Wil je meekijken? Lees dan dagelijks zijn Blog!

AFVALSTOFFENVERVOER, Willy van den Einden

Dinsdag 22 november 2011, 07.15 uur

Om 07.15 uur zit ik in Niftrik in een ongezellig hok met uitstekende koffie. Dat laatste vergoedt een hoop, maar hang iets aan de muur zou ik willen adviseren. Kleine moeite toch? Er liggen enkele gedateerde kranten, ik vervang ze voor wat leuker leesvoer dat ik standaard als promotiemateriaal bij me heb. Om 08.00 uur heb ik afgesproken met Willy van den Einden. Hij is chauffeur bij Bowie, een familiebedrijf dat een rijke traditie heeft in transport van bouwstoffen en in de verwerking en logistiek van afvalstromen. Zinvol hergebruik van afval, dat heeft mijn grote interesse.




Meer dan tien jaar reed hij varkens, maar het werk bij Bowie bevalt Willy van den Einden beduidend beter. “Dit doe ik nu vijftien jaar. Ik word nu geladen en heb meer tijd voor een privéleven, dat is belangrijk met drie opgroeiende kinderen thuis.” Vandaag - en ook de komende dagen - rijdt Willy honderden tonnen gemalen puin voor de verbreding van de A50. Volgende week rijdt hij het asfalt.




Om zeven uur is hij vertrokken vanuit zijn standplaats Helmond, om acht uur moet hij laden in Niftrik. Ruim op tijd zie ik zijn opvallende gele truck het terrein opdraaien. Samen drinken we nog een kop koffie en dan gaat het echte werk beginnen. Varkens laden was ruim twee uur koukleumen, nu kan ik in de behaaglijke cabine blijven zitten en is in drie grote scheppen de kipper vol. Gemiddeld neemt hij 30 ton per vracht mee. Willy overlegt met enkele collega’s die in hetzelfde werk moeten storten, over de weegbrug verlaat hij het terrein. “Ik laad het liefste als eerste, dan rijd ik tenminste voorop en kun je je eigen plan trekken. Dan kun je ook weer als eerste lossen en door voor de volgende rit.“

Hij heeft een mooi vak, maar kijkend naar de toekomst zegt hij: “Vroeger was er een regeling dat je met veertig dienstjaren kon stoppen. Dat was een mooi vooruitzicht maar dat is niet meer. Dat zou de regering eens opnieuw moeten bekijken.”



Files storen hem niet. “Die horen erbij,” zegt hij nuchter. “Wanneer je pakjes moet bezorgen op allemaal verschillende adressen, ga je ongemerkt stressen want aan het eind van de dag moet je leeg zijn. Dat hebben wij niet. Wij rijden wat we kunnen en that’s it. Dit is mooi werk, je moet zelf je weg vinden. Een postcode programmeren werkt hier niet, wij rijden op hectometerpaaltjes.” Het is vandaag wat zoeken met de andere chauffeurs via het aloude ‘bakkie’. Blij dat ik eindelijk een chauffeur daarmee aan de slag zie, dat beeld wilde ik toch graag bevestigd zien. Uiteindelijk draaien we dezelfde weg weer terug. Ik verbaas me erover dat niemand van tevoren met een gewone personenauto polshoogte heeft genomen zodat vooraf precies duidelijk is waar ze moeten zijn. Dat stuurt toch net iets gemakkelijker dan zo’n zware wagen met een lengte van twaalf meter. Na wat zoeken - wel avontuurlijk - rijdt hij als eerste tussen de pionnen door het werkvak binnen. Daar moet hij honderden meters achteruitrijden voordat hij kan storten in het zandbed. Geen probleem, merk ik. “In het donker wil je weleens vast komen te zitten. ‘Ketting strak? Gebak!’ heet het dan als je wordt losgetrokken door een shovel.” Willy heeft een enorme passie voor zijn werk. Elke dag maakt hij foto’s van wat hij ziet en meemaakt. “Een van mijn zoons is ook helemaal gek van dit vak. Die gaat regelmatig mee en weet zeker dat ie dit later ook gaat doen. Ik zal hem niet tegenhouden, maar ik heb hem wel duidelijk gemaakt dat hij beter iets anders kan gaan doen als hij rijk wil worden. Maar het gaat natuurlijk niet alleen om geld, maar zeker ook om plezier in je werk.” Dat kan ik als geen ander beamen. Ik schrijf een persoonlijke boodschap voor zijn drie kids in het exemplaar van Jabbe dat ik hem cadeau doe. Ik verontschuldig me nogmaals voor de schoenafdrukken die ik achterlaat in zijn opgeruimde cabine. Chauffeurs wisselen constant van schoeisel, ik moet het doen met dat wat ik aan mijn voeten heb. Ik neem afscheid en zet mijn dagteller op nul. Willy probeert zichzelf elke dag te verbeteren om nog zuiniger te rijden. Dat is een sport waar ik op gezette tijden ook aan meedoe.